Пра нас

Ці часта мы задумваемся, хто мы такія? Адкуль прыйшлі і куды ідзем? Чые мы нашчадкі, і калі з’явілася на свет нашая дзяржава? Адказы на гэтыя пытанні ўплываюць на бачанне будучыні краіны на далёкую перспектыву. Стаўленне грамадства да гісторыі выконвае важную ролю ў фармаванні далейшага лёсу Бацькаўшчыны. Чым больш грамадзяне любяць сваю краіну з усёю яе культурна-гістарычнай спадчынай, тым больш адказнымі будуць у будаванні нашага агульнага дому. Таму мы з надзеяй чакаем уздыма патрыятычных настрояў сярод беларусаў-літвінаў і далейшага аднаўлення сувязі паміж мінулым і цяперашнім дзеля лепшай будучыні.

Нажаль часам цяжка ўбачыць адзінства ў поглядах сярод патрыётаў Бацькаўшчыны. Канешне, чалавеку прасцей адстойваць сваю рацыю, чым навучыцца слухаць суразмоўцу, шукаючы ўзаемапаразумення. Бывае, што нам бракуе элементарнае павагі адно да аднаго. Таксама на нашыя светапогляды могуць ўплываць розныя клішэ, якія, як паразіты, сядзяць у нашых галовах і адводзяць нас некуды ўбок ад галоўнага, перашкаджаючы пры гэтым пачуць і зразумець думкі іншага чалавека. Вынік гэтага нярадасны: народ раз’ядноўваецца, а значыць і краіна слабее на радасць ворагам, якія праяўляюць кемлівасць, сварачы нас паміж сабою, а мы нібыта выконваем ролю гульцоў у чужой гульні. А звычайныя людзі, гледзячы на такія спрэчкі сярод патрыётаў, проста пачынаюць негатыўна ставіцца да ўсяго нацыянальнага.

Вось прыклад непаразуменняў сярод патрыётаў. Чалавек пачаў цікавіцца гісторыяй, дайшоў да Кастуся Каліноўскага, адчуў сябе свядомым беларусам. Гэта цудоўна, але, калі ён пачынае іншых беларусаў, “не дасягнуўшых яго ўзроўню нацыянальнай свядомасці”, якія да ўшанавання гісторыі ставяцца абыякава, называць “ватнікамі”, ці неяк па-іншаму абражаць. Трэба ўлічваць, што сёння мы жывем у ментальным палоне некаторых суседзяў, што моцна ўплывае на светапогляды суграмадзянаў. Таму з суразмоўцамі трэба спрабаваць працаваць, а не абражаць іх, тым самым ўзводзячы бар’еры ўнутры грамадзянскай супольнасці. Ці іншы прыклад: пачаў беларус цікавіцца гісторыяй ранейшай за часы Кастуся Каліноўскага і азнаёміўся з фактамі з гісторыі ВКЛ, усвядоміў сябе нашчадкам літвінаў. Гэта канешне добра, але часам бываюць выпадкі, калі літвін пачынае абражаць іншых суайчыннікаў (напрыклад, абзываць “быдларусамі” ды інш.). Падставы такіх паводзінаў могуць быць розныя: ці недахоп асабістай адказнасці перад суразмоўцамі, ці эгаізм альбо хворая псіхіка, ці атрыманне замежных грандаў. Недабразычліўцы прагнуць унесці да нас падзел тым, што хочуць штучна падзяліць народ на літвінаў і беларусаў, а потым сутыкнуць іх ілбамі. Інтэрнэт перапоўнены тролямі, якія дзе толькі магчыма сеюць злобу. Не трэба паддавацца гэтым уплывам. Зараз мы завемся беларусамі, раней зваліся літвінамі. Але, незалежна ад назвы ці асабістай свядомасці, мы адзін народ. Таму павінны быць пільнымі да правакацыяў і пазбягаць пастак. Магчыма, калісці беларусы і вернуць сваю слаўную саманазву, але пакуль мы жывем у пэўнай рэальнасці, у якой не мусім губляць сябе і дбаць пра тое, каб разам будаваць нашую будучыню.

Таму варта быць мудрымі, не паддавацца на правакацыі і шукаць грамадзянскага паяднання ў любові да Радзімы, выкрываючы і пераадольваючы ўсе бар’еры паміж намі.

На гэтым сайце мы паспрабуем разгледзіць некаторыя пытанні, на падставе якіх узнікаюць спрэчкі. Напрыклад, пытанні лінгвістыкі, рэлігіі, геральдыкі ды інш.

Advertisements